Op 3 augustus overleed in De Molenberg Tonny Peters-Weeting, ze was bijna 95 jaar.
In Oosterbeek geboren op 30 augustus in een gezin van 3 kinderen, waarvan vader werkte bij het spoor. In Oosterbeek groeide ze op, volgde de lagere school en daarna de huishoudschool. Vervolgens was ze werkzaam in verschillende gezinnen en daarna 10 jaar bij de Gruyter aan de Klarendaalse weg in Arnhem. Ze maakte de oorlog mee en de evacuatie in Apeldoorn. Daar leerde ze Chris Peters kennen en in 1946 was de verloving. Chris was militair en dienstplichtig soldaat tijdens de politionele actie in Nederlands Indië. Na zijn terugkeer trouwden ze op 16 augustus 1950. 

Ze woonden aanvankelijk in bij Gademan. In 1952 kregen ze een woning aan de Wouter Klaassenlaan. Een huis waaraan ze zeer verknocht was en waar ze is blijven wonen tot ze in 2011 naar Overdal ging. In het gezin zijn zes kinderen geboren. Chris was beroepsmilitair, deed dienst in meerdere kazernes en was vaak van huis. Tonny had zo een eigen taak bij de opvoeding met veel liefde en zorg met alle steun van Chris want beiden steunden elkaar door dik en dun. Toen de kinderen het huis uitgingen bleef de grote belangstelling voor hen maar ook voor de zeven kleinkinderen en het achterkleinkind. In de pensioentijd van Chris hebben ze samen vele reizen gemaakt in Europa met een grote voorkeur voor Oostenrijk. In 2001 overleed Chris, heel verdrietig voor Tonny en de kinderen. Maar Tonny verwerkte dat in stilte en vond zo haar weg om er mee om te gaan. Met het ouder worden namen ook bij haar gezondheidsklachten toe. Ze werd omringd door de kinderen met alle liefdevolle zorg. Zij hebben haar geholpen om de overgang naar Huize Overdal mogelijk te maken in 2011. Toen ze meer aangepaste zorg nodig had werd De Molenberg haar huis in 2012. Daar heeft ze laatste periode van haar leven doorgebracht waarbij het geheugen haar steeds meer in de steek liet. Maar heel bijzonder was het dat ze tot het einde toe haar geliefden bleef herkennen. Op 8 augustus vond de uitvaart plaats waarna ze ter ruste is gelegd in het graf van haar man Chris in de Hof achter onze kerk. Dat de Eeuwige haar geliefden moge bemoedigen om het gemis te kunnen dragen.