Thee met Thema in Oosterbeek op zondag 27 mei
Niets meer te wensen….. en toch niet tevreden
In het kader van de ontmoetingen Thee met Thema vindt op zondag 27 mei 2012 een bijeenkomst plaats met Suzanne van der Schot.
Het gaat ons goed, we hebben veel bereikt. Maar toch komt soms de vraag op: Is dit het nu? We leiden een jachtig leven. En door die jachtigheid heen ontstaat er soms een verlangen naar stilte en contemplatie. Toch lijkt het ons niet te lukken om dat verlangen naar verdieping werkelijk deel te laten zijn van ons leven. Want we willen nog zoveel méér. Hoe kunnen we onze uiteenlopende verlangens vormgeven? Of moeten er keuzes worden gemaakt? Zo ja, hoe moet je dan kiezen?
Na de inleiding kan met haar en met elkaar in gesprek worden gegaan.
Suzanne van der Schot (1973) is lerares en schrijfster. Zij trad in 2003 in in een klooster in Parijs. Een paar jaar later keerde ze terug naar Nederland. Over haar kloosterverblijf schreef ze een boek Moeilijk te geloven. Leven in een klooster in Parijs. Voor meer informatie kan men haar weblog raadplegen: www.3hoogaandeamsel.blogspot.com
plaats: Vredebergkerk, Van Toulon vd Koogweg 3, Oosterbeek
tijd: 16.30 uur tot 18.00 uur; inloop met thee en koffie vanaf 16.00 uur
informatie: Arianne Boon, tel. 026 339 1943,
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
Thee met thema: terugblik 1 april jl.
Jeroen Krabbé – De ondergang van Abraham Reiss
Nummer 9. 9 juli 1943, omstreeks 11.30 uur. Het tijdstip, direct na aankomst in Sobibor, het tijdstip direct na aankomst dat Abraham Reiss werd vergast.
Het was stil, heel stil in de kerkzaal van de Vredebergkerk, nadat het laatste schilderij uit een reeks van negen, langzaam naar de achtergrond verdween.
Geen mensen meer, alleen nog maar de leegte. Een lege plek, maar wel in aanwezigheid van de getuigen, “zo schuldig als de pest”, zoals Jeroen Krabbé het uitdrukte: de berkenbomen met hun overal aanwezige ogen, de rode ganzen, waarover ook verteld moest worden, maar de betekenis te gruwelijk voor woorden was....
Hij las voor:
“Kort nadat hij op de eerste dag aan het werk was gegaan hoorde Petjserski ( de gevangene) in de verte het gesnater van ganzen, die vanuit een stal in Lager 2 naar Lager 3 werden opgejaagd. Er was een transport binnengekomen. De dieren werden daar gehouden om het schreeuwen van de slachtoffers in de gaskamers te overstemmen.” Jules Schelvis uit Sobibor.
In een uitvoerige inleiding doet Krabbé verslag van de totstandkoming van deze reeks en zijn drijfveren en worsteling om dit project te realiseren. “Ik wilde, ik voelde me verplicht, mijn grootvader zijn naam, zijn gezicht terug te gegeven”. ”Als je naam immers niet meer wordt uitgesproken, dan ben je weg. Voorgoed.”
Krabbé baseerde zich voor deze reeks op brieven, foto’s, overgeleverde familie-geschiedenissen én op boeken over de Holocaust en Sobibor.
In negen grote doeken zagen we hoe Jeroen Krabbé zijn verdriet, woede en verbijstering over het levenseinde van zijn grootvader van moederskant, Abraham Reiss heeft uitgedrukt .
Hij legde hier de levensstadia van zijn grootvader vast, “van onbezorgd geluk tot het afgrijselijke en onafwendbare einde''.
Door een afschrikwekkend landschap, treurig van kleur en vorm, zien we een mens, - opa Reiss - aangrijpend en afschrikwekkend, zijn ondergang tegemoet lopen.
We zagen geen uitbundig kleurgebruik, maar in plaats daarvan wit, grauw-grijs-wit en rook, veel rook. De gebruikte materialen verf, lijm, zand, grind, as, kiezelstenen, houtskool om gevoelens van ongemak, afschrikwekkendheid, verbijstering en boosheid extra aan te zetten, zodat het gevoeld kon worden, moest worden.. “De schilderijen moeten ongemakkelijk zijn, ze moeten schuren…….”
En dat deden ze. De schilderijen spraken, Abraham Reiss sprak en Krabbé sprak.
Een beklemmende, aangrijpende en ontroerende ervaring.
M. Raaijmakers, lid werkgroep Thee met Thema
Thee met Thema: terugblik De spiritualiteit van mens en natuur
Op 22 april jl., op Earth Day, de dag van de aarde, verzorgde Prof. dr. Matthijs Schouten de inleiding van onze Thee met Thema-bijeenkomst die de titel droeg ´De spiritualiteit van mens en natuur´. Professor Schouten is bioloog, filosoof en godsdienstwetenschapper en was daarmee bij uitstek geschikt om onze gedachten over dit thema te scherpen. Hij deed dat op interactieve wijze, want aan de bezoekers werd gevraagd bij welke grondhouding(en) zij zich het meest thuis voelden. Over die grondhouding denken we zelden na, maar die bepaalt in het dagelijks leven wel hoe je omgaat met de natuur. De grondhouding ontstaat door je opvoeding, je omgeving, je geestelijke houding, en in grote lijnen zijn er vier te onderscheiden. Schouten beschreef deze grondhoudingen zeer levendig en illustreerde ook zijn uitgebreide achtergrondkennis.
1. de mens als heerser over de natuur (achtergrond: Griekse filosofen, darwinisme)
2. de mens als rentmeester voor de natuur (joods-christelijk, de houding ´we hebben de aarde geleend van onze kinderen´)
3. de mens als partner van de natuur (boeddhisme, hindoeïsme, oude culturen)
4. de mens als participant in de natuur (in de natuur werkt alles in alles door, en is alles met elkaar verbonden, ook het handelen van de mens en de mens zelf).
Waar enkele decennia geleden nog de meeste burgers in de Nederlandse samenleving zich als heerser over de natuur zagen, is dat nu verschoven naar vooral de grondhoudingen rentmeester en participant. Ook bij deze bijeenkomst bleek dit patroon te zien, bij de uitvraging aan de deelnemers. Bijzonder is natuurlijk, dat dit patroon in de grote instituties, zoals de politiek, vaak niet direct zichtbaar tot uiting komt en is het ´heersen over´ daar nog steeds de primaire houding. Op de langere termijn zie je volgens Schouten echter wel degelijk positieve verschuivingen, en zo eindigde de bijeenkomst met een positieve toonzetting.
Het was een geslaagde middag, met voor de bezoekers interessante denkoefeningen over hun houding ten opzichte van de natuur en wat dat betekent voor hun handelen.
Leen van Doorn
