Bernulphus Oosterbeek

In 2001 heeft het bisdom voor het parochiepastoraat een nieuwe koers uitgezet: “Op weg naar missionaire gemeenschappen”. De pastoraatsgroep functioneert hierbij als het gezicht van de plaatselijke geloofsgemeenschap en als coördinator van de pastorale activiteiten. Deze kunnen bestaan uit de voorbereiding van de sacramenten, de verschillende vormen van liturgie en activiteiten waarbij de zorg voor de medemens centraal staat.

In de Bernulphus wordt de pastoraatsgroep gevormd door:

V.r.n.l: Miep Geutjes, Antoinet Verborg en Roseline Enklaar

Van het pastoraat/Pastoraatsgroep
De eerste stappen…
Wanneer u dit leest is het nieuwe jaar begonnen. Ik schrijf deze woorden in de laatste dagen van 2011. Op TV wordt in verschillende jaaroverzichten terug gekeken naar het afgelopen jaar, en ook ikzelf grijp deze dagen daarvoor aan. Het afgelopen jaar zijn er ingrijpende dingen gebeurd, voor mij en voor ons gezin. Nog geen maand was het jaar oud toen een stevige burn-out me overviel en ik moest stoppen met werken. Het ziek zijn dwong me diep naar binnen te kijken om te ontdekken waarom dit me overkwam. Toen ik na de zomer voorzichtig was begonnen enkele werkzaamheden op te pakken, kreeg ik – zomaar uit het niets – te horen dat ik kanker had. Had de burn-out geleid tot een confrontatie met mezelf, dit nieuws en alles wat dat losmaakte deed dat nog dieper en indringender. Inmiddels zijn operaties en bestralingen achter de rug en zijn de prognoses voor genezing gunstig. Het accent verschuift de komende tijd naar controles en het verwerken van wat deze ziekte losgemaakt heeft. Daar zal ik nog een beste kluif aan hebben. Vooral het weer naar de toekomst kijken, vind ik nog moeilijk. Ik heb het gevoel dat ik in zekere zin opnieuw moet leren leven. Opnieuw vertrouwen vinden in het leven, in mijn lichaam, en met kleine stapjes weer mijn weg zoeken, zoals het kind in het bijgaande schilderij van Vincent van Gogh. Dat schilderij heb ik een aantal keren gebruikt in gesprekken met ouders bij de voorbereiding op de doop van hun kinderen. In het schilderij zagen ouders uitgedrukt dat een kind op zijn/haar levensweg anderen nodig heeft die het goede wegen wijzen en het opvangen als het dreigt te vallen. Nu ben ik zelf het kind dat aangewezen is op zulke anderen, op mensen en op God, wanneer ik mijn weg weer ga zoeken in het leven. Ik probeer erop te vertrouwen dat ik ze op mijn weg tegen zal komen als het nodig is (zoals ze er ook waren in de afgelopen maanden).
Concreet zal een van de stappen zijn dat ik in het nieuwe jaar weer aan het werk ga. In eerste instantie zal dat voor een klein aantal uren zijn, op therapeutische basis en afgestemd op wat lichaam en geest aan kunnen. Hoe de weg van weer gaan werken precies zal gaan lopen en waarheen die voert, laat ik daarbij open. Misschien kan ik zelfs beter zeggen: dat laat ik over, over aan God, in het vertrouwen dat mij de weg zal worden gewezen die ik te gaan heb. Ik verheug me er in elk geval op weer aan de slag te mogen gaan en u daarbij op enig moment weer te ontmoeten. Ik hoop dat 2012 voor u en ook voor mezelf een goed jaar mag worden, waarin we – begeleid en gedragen door God en mensen – stappen mogen zetten op wegen die naar goed leven leiden.

Met een hartelijke groet, Hans Lammers
 

Vanuit onze geloofsgemeenschap zijn er contactpersonen voor de verschillende verzorgings- en verpleeghuizen. De groep is uitgebreid met Toos Veldscholten. Zij woont nog niet zo lang in Oosterbeek. Zij is contactpersoon geworden voor de Sonneberg. Als er mensen zijn die contact met haar willen, meldt dit dan a.u.b. aan Antoinet Verborg of via het secretariaat.
De leden van onze Caritasgroep hebben enthousiast meegewerkt aan de interkerkelijke kerstpakkettenactie. Tevoren waren er verschillende artikelen en pakketten ingeleverd door mensen uit onze geloofsgemeenschap.
 

In een vorige BT kondigde ik de avond van 19 mei aan waarop ik verder wilde denken over vervolgactiviteiten naar aanleiding van het thema “de Kerk als Klooster” en om een nieuwe invulling te geven aan het bestaande “diaconaal beraad”. Molleke Willems en ik hadden de avond voorbereid. Wij kwamen die avond met 10 personen bij elkaar. Een paar mensen hadden afgezegd omdat zij die avond niet konden.